خدایا به اون رگهایی که از گلوی شش ماهه بریدن درک محرم رو به ما عطا کن

در خلوت کوچه ها می نگریستم در غوغای مردمان بانگ بر می آوردم ناگاه دلم پرمی کشید و اشکها بر گونه هایم بوسه و اه ها دلم را به سان دستی مهربان نوازش می دادند اما نمی دانم که او که بود که با تمام مهربانی و بزرگیش من کوچک را برای عزاداری صدا می زد گویا مادری قد خمیده مرا دعوت کرده بود تا برای زندگیش عزاداری کنم

یا فاطمه الزهرا خودت مادر جان....

التماس دعا

یادداشتی از شهید احمد رضا احدی

رتبه اول کنکور پزشکی سال 64
ساعتی قبل از شهادت

چه کسی می داند جنگ چیست؟
چه کسی می داند فرود یک خمپاره قلب چند نفر را می درد؟
چه کسی می داند جنگ یعنی سوختن، یعنی آتش، یعنی گریز به هرجا، به هر جا که اینجا نباشد، یعنی اضطراب که کودکم کجاست؟ جوانم چه می کند؟ دخترم چه شد؟
به راستی ما کجای این سوال ها و جواب ها قرار گرفته ایم ؟
کدام دختر دانشجویی که حتی حوصله ندارد عکس های جنگ را ببیند و اخبار آن را بشنود از قصه دختران معصوم سوسنگرد با خبر است؟
آن مظاهر شرم و حیا را چه کسی یاد می کند که بی شرمان دامنشان را آلوده کردند و زنده زنده به رسم اجدادشان به گور سپردند .
کدام پسر دانشجویی می داند هویزه کجاست؟
چه کسی در هویزه جنگیده؟کشته شده و در آنجا دفن گردیده؟
چه کسی است که معنی این جمله رادرک کند:
نبرد تن و تانک؟!
اصلا چه کسی می داند تانک چیست؟
چگونه سر 120دانشجوی مبارز و مظلوم زیر شنی های تانک له می شود؟
آیا می توانید این مسئله را حل کنید؟
گلوله ای از لوله دوشکا با سرعت اولیه خود از فاصله هزار متری شلیک می شود و در مبدا به حلقومی اصابت نموده و آن را سوراخ کرده وگذر می کند، حالا معلوم نمایید سرکجا افتاده است؟
کدام گریبان پاره می شود؟

کدام کودک در انزوار و خلوت اشک می ریزد؟
و کدام کدام ....
توانستید ؟؟؟
اگر نمی توانید، این مسئله را با کمی دقت بیشتر حل کنید؛
هواپیمایی با یک و نیم برابر سرعت صوت از ارتفاع ده متری
سطح زمین، ماشین لندکروزی را که با سرعت درجاده مهران – دهلران حرکت می نماید ، مورد اصابت موشک قرار می دهد اگراز مقاومت هوا صرف نظر شود معلوم کنید کدام تن می سوزد؟
کدام سر می پرد؟
چگونه باید اجساد را از درون این آهن پاره له شده بیرون کشید؟
چگونه باید آنها را غسل داد؟
چگونه بخندیم و نگاه آن عزیزان را فراموش کنیم؟
چگونه می توانیم در شهرمان بمانیم و فقط درس بخوانیم؟
چگونه می توانیم درها را به روی خود ببندیم و چون موش در انبار کلمات کهنه کتاب لانه بگیریم؟
کدام مسئله را حل می کنی؟ برای کدام امتحان درس می خوانی؟
به چه امید نفس می كشی؟ كیف و كلاسورت را از چه پر می كنی؟
از خیال، از كتاب ، از لقب شاخ دكتر یا از آدامسی كه هر روز مادرت دركیفت می گذارد؟
كدام اضطراب جانت را می خورد؟
دیر رسیدن به اتوبوس، دیر رسیدن سر كلاس، نمره گرفتن؟
دلت را به چیز بسته ای؟ به مدرك، به ماشین؟
به قبول شدن در حوزه فوق دكترا؟؟
صفایی ندارد ارسطو شدن خوشا پر كشیدن، پرستو شدن
آی پسرك دانشجو، به تو چه مربوط است كه خانواده ای در همسایگی تو داغدار شده است؟جوانی به خاك افتاده است؟
آی دخترك دانشجو، به تو چه مربوط است كه دختران سوسنگرد را به اشك نشانده اند؟ و آنان را زنده به گور كردند؟
هیچ می دانستی؟ حتما نه...!!!
هیچ آیا آنجا كه كارون و دجله و فرات بهم گره می خورد، به دنبال آب گشته ای تا اندكی زبان خشكیده كودكی را تر كنی؟ و آنگاه كه قطره ای نم یافتی، با امیدهای فراوان به بالین آن كودك رفتی تا سیرابش كنی
اما دیدی كه كودك دیگر آب نمی خورد......

   1. اما تو اگر قاسم نیستی، اگر علی اكبر نیستی، اگر جعفر و عبدالله نیستی،
   2. لااقل حرمله مباش
   3. كه خدا هدیه حسین را پذیرفت و خون علی اكبر و علی اصغر را به زمین پس نداد.
   4. من نمی دانم كه فردای قیامت این خون با حرمله چه خواهد كرد....
   5. پس بیاید حرمله مباشیم...

ادامه مطلب...

الاتحاد من الایمان in everything!

ادامه مطلب...

آورده اند که بهلول سکه طلائی در دست داشت و با آن بازی می نمو د . شیادی چون شنیده بود بهلول
دیوانه است جلو آمد و گفت :
اگر این سکه را به من بدهی در عوض ده سکه که به همین رنگ است به تو میدهم . بهلول چون سکه های او را دید دانست که ....

آنها از مس هستند و ارزشی ندارند به آن مرد گفت به یک شرط قبول می کنم :
اگر سه مرتبه با صدای بلند مانند الاغ عر عر کنی !!!
شیاد قبول نمود و مانند خر عرعر نمود . بهلول به او گفت :
 تو که با این خریت فهمیدی سکه ای که در دست من است از طلا می باشد ، من نمی فهمم که سکه های تو از مس است . آن مرد شیاد چون کلام بهلول را شنید از نزد او فرار نمود .

سلام

اندر احوالات گذشته ایرانیان و در اخبار تاریخی از زمان داریوش كبیر آمده است كه عده‌ای از جوانان بی‌كار و باهوش ایرانی، به قصد مطالعه و كسب علم و معرفت، به نزد داریوش آمده و از او تقاضای ایجاد محلی برای مطالعه نمودند.
داریوش كه خود مردی بزرگ و فهیم بود، با این پیشنهاد موافقت نموده و دستور ایجاد مكتب‌خانه‌ای را داد كه در آن، جوانان از مربیان خود كسب علم نمایند.
رفته رفته شهرت این گونه مجالس كه در ابتدا فقط به هدف كسب علم بود (ولی بعدها با اهداف دیگری همچون مسائل سیاسی، اجتماعی - ازدواج دانشجویی - و ... همراه شد) به دیگر نقاط جهان نیز رسید و همگی كشورها درصدد برآمدند كه چنین مجالسی برای جوانان خود تشكیل دهند. (هر چند هدف آن‌ها، ارتقای سطح علمی جوانان و تركیب علم با عمل بود نه صرفاً سرگرم نمودن جوانان كشور).
علی ای حال اینگونه شد كه موجودیتی به نام دانشجو و محلی به نام دانشگاه، پا به عرصه وجود نهاد. .
.
.
.

پس از گذشت سال‌ها از تأسیس اولین مكتب‌خانه به دست داریوش بزرگ، به دلیل عدم پیشرفت دانشگاه‌های داخلی و در مقابل، پیشرفت كشورهای خارجی در زمینه تولید دانشجو و دانشگاه، مسئولین مملكتی بر آن شدند كه از تجربه موفق كشورهای خارجی استفاده نمایند و از این جهت به دلیل عدم آشنایی مسئولین خودی با مسائل دانشگاهی، به جای دعوت از سران علمی دیگر كشورها، از سران سیاسی آن‌ها دعوت به عمل آوردند.
این عمل نادرست، از سوی دانشجویان آگاه به مسائل علمی، مورد اعتراض واقع شد و زمانی كه در چنین روزی یعنی 16 آذرماه 1332، برخی از این مسئولین سیاسی غیرایرانی در دانشگاه تهران حضور به هم رسانیدند تا نشستی با دانشجویان باهوش ایرانی داشته باشند، با موج مخالفت این دانشجویان مواجه شدند. این مسئولین در ابتدا تصور می‌كردند كه دانشجویان، از حضور آنان به هیجان آمده‌اند اما پس از اینكه با گوجه فرنگی له شده و سیب‌زمینی گندیده (در كنار گچ و خودكار و موشك كاغذی و ...) آماج حملات دانشجویان قرار گرفتند، از قوای نظامی خودی درخواست كردند كه این دانشجویان را به گلوله بندند.
اما چون قوای نظامی، خودی بود، فقط 3 نفر از دانشجویان كه به نظر خودشان رئیس این گروه معترض بودند را به گلوله بسته و به نزد داریوش بزرگ فرستادند.
.
.
.
و این‌گونه شد كه در تقویم ایران نیز روزی به نام دانشجو و به یاد مقاومت جانانه او در مقابل خصم، نامگذاری شد.
و دقیقاً به همین دلیل، من نیز این متن طنز را (كه تا حدودی با واقعیات همراه بود) برای تبریك این روز به تمامی دانشجویان ایران اسلامی (چه آن‌هایی كه در داخل كشور مشغول به تحصیل می‌باشند و چه آن‌هایی كه در خارج از كشور مشغول هستند) نوشتم.

---

پ.ن1: هر چند كه یك كم دیر شده و باید در ساعات اولیه روز این پست را می‌نوشتم، ولی ... ماهی را هر وقت از آب بگیرید، تازه است.
پ.ن2: سعی كردم كمی طنز هم چاشنی این مطلب باشه ولی برخی از بخش‌های اون برگرفته از واقعیت بود.

چند ثانیه به نقطه سیاه وسط عکس نگاه کنید. بعد از چند ثانیه عکس سیاه و سفیدی ظاهر میشه ولی شما این عکس رو رنگی میبینید. خطای چشم یا خطای مغز؟

"آنقدر بخندی که دلت درد بگیره

 “بعد از اینکه از مسافرت برگشتی ببینی هزار تا نامه داری

“برای مسافرت به یک جای خوشگل بری

“به آهنگ مورد علاقت از رادیو گوش بدی

“به رختخواب بری و به صدای بارش بارون گوش بدی

“از حموم که اومدی بیرون ببینی حو له ات گرمه !

“آخرین امتحانت رو پاس کنی

“کسی که معمولا زیاد نمی‌بینیش ولی دلت می‌خواد ببینیش بهت تلفن کنه

“توی شلواری که تو سال گذشته ازش استفاده نمی‌کردی پول پیدا کنی

“برای خودت تو آینه شکلک در بیاری و بهش بخندی !!!

“تلفن نیمه شب داشته باشی که ساعتها هم طول بکشه

“بدون دلیل بخندی

“بطور تصادفی بشنوی که یک نفر داره از شما تعریف می‌کنه

“از خواب پاشی و ببینی که چند ساعت دیگه هم می‌تونی بخوابی

“آهنگی رو گوش کنی که شخص خاصی رو به یاد شما می‌یاره

“عضو یک تیم باشی

“از بالای تپه به غروب خورشید نگاه کنی

“دوستای جدید پیدا کنی

“وقتی "اونو" میبینی دلت هری بریزه پایین

“لحظات خو بی رو با دوستانت سپری کنی

“کسانی رو که دوستشون داری رو خوشحال ببینی

“یه دوست قدیمی رو دوباره ببینید و ببینید که فرقی نکرده

“عصر که شد کنا ر ساحل قدم بزنی

“یکی رو داشته باشی که بدونید دوستت داره

“یادت بیاد که دوستات چه کارهای خنده داری کردند و بخندی و بخندی و ....... باز هم بخندی

“اینها بهترین لحظه‌های زندگی هستن قدرشون روبدونیم

زندگی یک هدیه است که باید ازش لذت برد نه مشکلی که باید حلش کرد

 پس وقتی زندگی 100 دلیل برای گریه كردن  به تو نشان میده تو 1000 دلیل برای خندیدن به اون نشون بده.
                                                                                                  چارلی‌ چاپلین

 

                       ز لیلی من شنیدم یا علی گفت                           

                     به مجنون چون رسیدم یا علی گفت                          

مگر این وادی دارالجنون است                                که هر دیوانه دیدم یا علی گفت

نسیمی غنچه ای را باز میکرد                               به گوش غنچه دیدم یا علی گفت

چمن از ریزش باران رحمت                                    دعایی کرد او هم یا علی گفت

خمیر خاک آدم را سرشتند                                     چو برمیخاست آدم یا علی گفت

مسیحا هم دم از اعجاز میزد                                   ز بس بیچاره مریم یا علی گفت

علی را ضربتی کاری نمی شد                                یقینم ابن ملجم یا علی گفت

   مگر خیبر ز جایش کنده میشد

     بدان آنجا علی هم یا علی گفت 

عیدتون مبارک

http://www.math.sc.edu/cgi-bin/sumcgi/calculator.pl

http://www.motionnet.com/calculator/

جای همه ی کوچیکترا و بزرگ ترا خالی!